Eline Delrue schrijft

Portretten en levensverhalen

Jan De Vlieger: ‘Angst voedt de kanker, niet je gezondheid’

leave a comment »


Oerangst om te sterven, dat was wat Jan De Vlieger (30) voelde toen twee jaar geleden het verdict viel: huidkanker. Officieel genezen is hij niet, maar zijn demonen houdt hij in bedwang. ‘Voortdurend in spanning leven? Nee, dank u. Daar heb ik geen zin in.’

Eline Delrue

Keren we eerst terug in de tijd, naar november 2010. Jan De Vlieger, met roots in het Oost-Vlaamse Aalter, verblijft op dat moment al zeven jaar in een Japans klooster. Daar heeft hij net het chronischevermoeidheidssyndroom (CVS) overwonnen, dankzij meditatie. Die gezwollen klieren, daar maakt hij zich geen zorgen over. Die heeft hij wel vaker gehad, ten tijde van zijn CVS. Maar dan welt plots een felle zenuwpijn op. “Toen leek het me beter om toch maar naar het ziekenhuis te gaan”, vertelt Jan. “Het gezwel onder mijn rechteroksel was ook al groter dan een ei.” Een melanoom, zo stelden de Japanse artsen vast, de meest agressieve vorm van huidkanker.

Jan:

Heel frappant: voor de diagnose voel je je prima, maar zodra het verdict uitgesproken wordt, is het alsof je je doodvonnis moet tekenen. Terwijl je niet eens méér pijn hebt

“Suf, zo voelde ik me toen de diagnose viel”, herinnert Jan zich. “Het nieuws sijpelde niet meteen door.” Pas na het suizebollen kwam de man met de hamer. “De volgende ochtend ben ik echt gecrasht. Tranen met tuiten, groot drama. Tot ik plots met andere ogen naar mezelf keek en dacht: ‘Ja maar, vriend, voor je het weet beland je hier in een depressie.’ Ik voelde dat ik de keuze had: ofwel rijd ik mezelf de gracht in, ofwel draag ik zorg voor mezelf. Toen heb ik beslist om niet in die put te springen. Al sta je natuurlijk doodsangsten uit. Heel frappant vond ik dat: voor de diagnose voel je je prima, maar zodra het verdict uitgesproken wordt, is het alsof je je doodvonnis moet tekenen. Terwijl je niet eens méér pijn hebt.”

“Keer als de wiedeweerga terug naar België,” hadden de Japanse dokters opgedragen, “zodat je de tumor in eigen land kunt laten verwijderen.” Vijf dagen en een nieuw onderzoek later konden de Gentse artsen de diagnose alleen maar bevestigen. Wat volgde, was een zware operatie. Zes uur onder schaar en scalpel. De uitzaaiing onder de oksel werd verwijderd, samen met een gezwollen klier in de onderarm. “Achteraf vertelden de chirurgen me dat ze behoorlijk wat lymfe hadden weggenomen, omdat het zo’n groot gezwel was. Ze vreesden dat de tumor al hoger gekropen was. Die mensen hebben een fantastische job gedaan, echt waar.”

Voor de artsen niks dan lof. Al maakt hij wel een kanttekening. “Het jammere is: medisch staat een ziekenhuis sterk, maar er worden zo weinig alternatieven aangeboden om patiënten emotioneel bij te staan. Twee weken voor de operatie hadden ze me gewaarschuwd: het risico bestond dat ik mijn rechterarm nooit meer zou kunnen bewegen. Tja, daar zit je dan met die informatie. En dan moet je nog twee weken wachten. Wat er dan door je hoofd gaat, dat wil je niet weten. Een geluk bij een ongeluk: door die jarenlange meditatie, voor mijn CVS, had ik wel al geleerd hoe ik beter met zulke emoties kon omgaan. Ik kan misschien niet opereren, maar ik kan wel mentaal zorg dragen voor mezelf.”

Jan:

Ik heb me zogoed als afgesloten. Want de angst van mijn omgeving was bij momenten zo sterk dat ik ook bang werd. Ik vergeleek mezelf met een sprinter: die staat vlak voor de wedstrijd ook liever alleen in de kleedkamer

Het hele “kankerverhaal”, zoals hij het zelf noemt, is een zwaar proces. Het verdriet van anderen doet dan soms meer kwaad dan goed. “Bij thuiskomst in België wilde ik het nieuws eerst stilhouden, maar dat is niet gelukt. Ik heb me dan zogoed als afgesloten. Want de angst van mijn omgeving was bij momenten zo sterk dat ik ook bang werd. Zolang ik alleen was, kon ik er beter mee omgaan. Dan liet ik het voor een stuk los, kon ik goed slapen, eten en rusten. En dat is belangrijk in een genezingsproces. Maar telkens als ik te veel anderen toeliet, werd ik met mijn neus op het drama gedrukt. Ze huilden al nog voor ze me zagen. Op den duur moet je voor twee mensen zorgen: voor jezelf en voor die ander. Eerlijk gezegd: dat was eentje te veel, ik had al genoeg op mijn boterham.”

“Slechts een paar enkelingen kon ik toelaten, mensen die zich sterk hielden. Vooral een kennis met ervaring in meditatie en een dichte vriendin. Als wij samen waren, werd er nooit over mijn ziekte gepraat. Zelfs als ze aan mijn ziekenhuisbed stond, hadden we het niet over de kanker of de operatie. Dat was heel fijn, om zo iemand rond mij te hebben. Iemand die mijn ziekte kon helpen parkeren. Niet dat ze er niet voor openstond om erover te babbelen, maar we hadden allebei geen zin om in die negativiteit te duiken. Wel, ik kan je verzekeren: naast velen waren die mensen echte pilaren voor mij.”

“Naar mijn familie en vrienden die ik weinig zag, stuurde ik wel af en toe mails. Om te verduidelijken waarom ik ruimte nodig had. Ik vergeleek mezelf met een sprinter. Die staat vlak voor de wedstrijd ook liever alleen in de kleedkamer. Die moet erbij blijven met zijn hoofd, mag ook niet meegesleurd worden in allerlei angsten en twijfels.”

© Roger Dohmen

Die twijfels sluimeren soms wel. Door de zenuwpijn, bijvoorbeeld, die zich nog dagelijks laat voelen. “Mijn rechterarm is niet meer wat hij geweest is. Dat brengt een hoop onzekerheden met zich mee: wat mag ik doen, hoe ver mag ik gaan? Ik heb vroeger altijd veel gesport: tennis, zwemmen. Ik ben nog trainer en redder geweest. Mijn fysiek was mijn verdienste. Dat is me nu afgenomen.”

Jan:

Telkens als ik onder de scanner moet, voel ik weer heel even die gigantische onzekerheid. Stel je voor dat ze dat scherm naar mijn hoofd draaien en zeggen: ‘Sorry meneer, maar we zijn al te laat’

Officieel genezen is hij niet. “Al betekent dat niet dat ik niet genezen kan zijn”, haast hij zich. Maar hij windt er geen doekjes om: de kans op herval is niet gering. “Vooral omdat de artsen niet konden traceren waar precies op de huid de broeihaard zat. Wat ze weggenomen hebben, was een uitzaaiing, niet de oorzaak.” Een verborgen schandvlek, die hem nog twee jaar lang elke drie maanden op controle dwingt. “Telkens als ik onder de scanner moet, voel ik weer heel even die gigantische onzekerheid. Stel je voor dat ze dat scherm naar mijn hoofd draaien en zeggen: ‘Sorry meneer, maar we zijn al te laat’.”

Hij wrijft over zijn gezicht, als om die laatste gedachte weg te vegen. De demonen moeten weer aan de ketting. “Kijk, je lichaam is dan wel een organisme dat je niet altijd in de hand hebt. Hoe je je voelt, daar heb je wel meer zicht op. Mensen vergeten dat vaak. Ik heb altijd geredeneerd: niet mijn hele lijf is ziek, er zit nog een stukje gezondheid in. Die focus op wat wel goed voelt, is belangrijk. Ik heb altijd geluisterd naar de dokters, maar heb evenveel keer gedacht: ‘Oké, dat is jullie visie. Maar nu ga ik doen wat ik voel.’ Ze gaven me een hele dieetlijst mee. Wel, ik heb me daar nooit erg in verdiept. Waarom zou ik me bezighouden met verboden voeding, als dat eten me een goed gevoel geeft? Ik heb vrij snel beslist: nee, dank u, ik ga niet in angst leven. Daar heb ik geen zin in. Bovendien: angst voedt de kanker, niet je gezondheid.”

In de spiegel ziet hij een gelukkige dertiger. Verliefd op zijn vriendin en op het leven. Vorig jaar is hij nog eens teruggereisd naar het klooster in Japan. “Ik kan daar groeien als mens, ook al is mijn lichaam niet 100 procent top. Een hele verrijking. Ik voel ook dat ik er deels mee heb kunnen omgaan. Ik stel het goed, na een toch wel agressieve kanker. Veel mensen zeggen het ook: ‘Maar Jan, je ziet er stralend uit. Hoe doe je dat toch?’ (lacht) Niet dat ik Superman ben, maar ik doe wat ik kan. Ik moet met die rugzak voort.”

Uit: De Morgen, 7 mei 2012

Advertenties

Written by Eline Delrue

7 mei 2012 bij 4:50 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: