Eline Delrue schrijft

Portretten en levensverhalen

‘Hij wist dat ons zoontje mijn zwakke plek was’

leave a comment »


Als geen ander begrijpt ze de boosheid en het gemis van de Nederlandse mama van Ruben (9) en Julian (7), die door hun papa om het leven zijn gebracht. Ook Carolien (52) moest haar vechtscheiding bekopen met de dood van haar negenjarige zoontje Kobe. ‘Hij werd als wapen tegen mij gebruikt.’

Eline Delrue

Screen Shot 2013-05-27 at 20.04.31

De afgelopen week heeft ze bewust de media niet gevolgd, vertelt ze, om al die gevoelens niet opnieuw op te rakelen. Een wonde die nooit kan helen verdraagt geen zout. Carolien: “Telkens als er een gelijkaardig verhaal opduikt, voel ik die grote bezorgdheid: waar zal die mama de kracht vinden om dit te overleven? En wie zal haar daarbij helpen?”

Het verlies van haar zoontje Kobe, elf jaar geleden, schuurt dicht aan bij het Nederlandse verhaal: een vechtscheiding, een ex-man bij wie de stoppen doorslaan, wraak met het eigen vlees en bloed als wapen. En als iets pijnlijk herkenbaar is, dan wel de noodkreten die in dovemansoren vielen.

“Onvoorstelbaar aan hoeveel alarmbellen ik getrokken heb”, verzucht Carolien. “Bij vertrouwenscentra, leerlingenbegeleiding, sociaal werkers, de politie, advocaten. De signalen waren er, ik wist dat er dingen aan het gebeuren waren die niet klopten. Maar niemand greep in. Hij bracht de kinderen niet tijdig terug, dropte ze kilometers verder en verzond dan een bericht: ‘Ga ze maar zoeken.’ Hij stuurde bizarre mails, joeg de kinderen ook angst aan. Tegen onze jongste dochter, die toen zeven was, zei hij onomwonden: ‘Ik ga je mama iets aandoen wat haar veel pijn zal doen’.”

“Hoeveel faxen en mails heb ik niet verstuurd, om hulpverleners duidelijk te maken hoe bedreigend dit allemaal aanvoelde. Dat dit niet normaal was, dat er gegarandeerd iets mis zou lopen. Nooit zal ik vergeten welk antwoord ik toen kreeg: ‘Maak u geen zorgen, mevrouw, blaffende honden bijten niet’.”

Een week later kregen de hulpverleners ongelijk. Papa voerde zijn twee meisjes naar zijn ouders, bracht zijn zoontje om het leven, liet het lichaampje achter in de garage en werd een dag later gevat, aan de oever van de Schelde, waar hij zichzelf van het leven zou beroven. “Hij wist dat Kobe mijn zwakke plek was”, vertelt Carolien, met de handen in het haar. “Ik had enorm veel in mijn jongen geïnvesteerd. Hij was autistisch en had een meervoudige handicap. Ik stak bijzonder veel tijd en energie in hem, waardoor we erg close waren. De details van zijn dood heb ik nooit willen kennen. Niemand kan me vertellen wat zijn laatste gedachten moeten geweest zijn, wat hij aanvoelde of niet.”

“Ik herinner me nog dat het na de feiten een eeuwigheid duurde voor ik bij Kobe mocht. Eerst moesten het parket, de wetsdokters en de agenten hun werk doen. Op een gegeven moment heb ik toen luidkeels geroepen: ‘En nu moet het gedaan zijn! Ik wil hem zien. Ik heb zo lang zoveel schrik gehad. Niemand heeft me toen gehoord. Nu gaan jullie naar mij luisteren.’ Ik denk wel dat de boodschap toen aankwam. (glimlacht)

Carolien:

Ik heb me dikwijls afgevraagd: waarom mij niet? Waarom moest hij Kobe nemen? Maar het is duidelijk dat hij me wilde kwetsen. Had hij mij vermoord, dan had het daar opgehouden. Maar het moest en zou een levenslange kwelling zijn

Het treiteren en terroriseren hingen jarenlang als een schaduw boven haar huwelijk. “Op het moment van de feiten waren we in relatiebemiddeling. Ik had net beslist dat ik eruit wilde, dat ik de scheiding juridisch in gang wilde zetten. Hij wou dat niet en had eerder al met zelfmoord gedreigd om mij op andere gedachten te brengen.”

“Achteraf heb ik me suf gepiekerd: had ik iets kunnen doen om te vermijden dat mijn kind dit overkwam? Het is toch onbegrijpelijk dat een vader zoiets uithaalt. Werkelijk hallucinant. Maar wetende hoe hij zich vandaag gedraagt, hoe hij van wraak een levenshouding heeft gemaakt, denk ik: nee, het is onwaarschijnlijk dat ik dit had kunnen voorkomen. Vaak heb ik me ook afgevraagd: waarom mij niet? Waarom moest hij Kobe nemen? Maar het is duidelijk dat hij me wilde kwetsen. Had hij mij vermoord, dan had het daar opgehouden. Maar het moest en zou een levenslange kwelling zijn.”

Dit is geen gezinsdrama waarbij een radeloze ouder zijn kinderen mee de dood in jaagt om hen ellende te besparen, weerlegt Carolien. “Hier kwam geen liefde bij kijken, alleen maar haat. Hij heeft mijn zoon als wapen tegen mij gebruikt, en is zelf altijd blijven toekijken. Hij wil mij, en anderen, opzettelijk raken en kraken, keert zich tegen alles wat mooi is in het leven. Toen hij net in de gevangenis zat, heeft hij nog om euthanasie gevraagd. Hij vond het ondraaglijk om naar zijn handen te kijken, zei hij. Maar tot op vandaag blijft hij verkondigen dat het niet zijn fout is, alles is de schuld van anderen.”

“In die eerste tien jaar bleef hij me ook belagen vanuit zijn cel. God mag weten hoe hij erin slaagde, maar telkens vond hij achterpoortjes om me af te dreigen. Op den duur vroeg ik mijn buurvrouw om de brievenbus leeg te maken, uit angst voor weer zo’n brief. En sommige folders, die op het eerste gezicht reclame leken, bleken het zoveelste dreigement. Weet je, als ik nu naar de strafuitvoeringsrechtbank moet, hoor ik alleen zijn stem. Ik moet niet weten hoe hij er nu uitziet. Ik wil geen beeld van hem, om nachtmerries te vermijden.”

Carolien:

Na dat onmetelijke verdriet, het ongeloof en de boosheid ben ik op zoek gegaan naar veerkracht. Ver weg van het destructieve, ver weg van de wrok en haat waar de dader voor staat

Over haar ‘ex-man’ heeft ze het nooit, het hele gesprek lang verwijst Carolien naar ‘de vader van haar kinderen’ of ‘de dader’. “Soms denk ik dat hij er niet bij stilgestaan heeft hoeveel slachtoffers hij maakte. Niet alleen Kobe en ik zijn slachtoffer. Zijn ouders zijn nu ‘de ouders van een moordenaar’. Onze dochters zijn ‘de kinderen van een dader’. De meisjes hebben hier ongetwijfeld onder geleden. Soms maak ik me zorgen: wat zal dat geven als ze zelf mama zijn en een conflict hebben met hun partner? Maar ook: wat voor moeder hebben ze jarenlang gehad? In het begin wist ik niet eens: wil ik dit wel overleven? Ben ik nog een goeie mama, of laat ik het beter aan iemand anders over? Tien jaar lang heb ik met een uitgeknipt krantenartikel in mijn handtas gelopen: dat een moeder van een vermoord kind een hoog risico liep om het eerste decennium niet te overleven. Dat zegt toch al genoeg. Maar mijn dochters waren altijd de reden om door te gaan. Mijn jongste zei ooit: ‘Ik heb liever een droevige mama dan geen mama.’ Daar put je kracht uit natuurlijk. Ik kies ervoor om te leven nu. En niet om alleen maar te overleven, zoals het lange tijd is geweest.”

Haar oudste dochter, papa’s oogappel, heeft na jaren van gevangenisbezoeken gebroken met haar vader. Haar jongste, net meerderjarig, heeft onlangs beslist hem voor het eerst weer op te zoeken. “Toen ze klein was, zei ze eens: ‘Papa is mooi aan de buitenkant, maar niet vanbinnen.’ Nu ze in de adolescentie komt, heeft ze er behoefte aan om hem te zien. Dat is moeilijk voor mij, maar ik respecteer dat. Na dat onmetelijke verdriet, het ongeloof en de boosheid ben ik op zoek gegaan naar veerkracht. Ver weg van het destructieve, van de wrok en haat waar de dader voor staat. Ik distantieer me van de man die mij kapot wil maken en focus me op de mooie dingen. Ook heb ik het altijd proberen te begrijpen, al vind ik dat een gevaarlijk woord. Want als we iets’begrijpen’, dreigen we altijd een stap dichter te komen bij aanvaarding. Alsof het oké zou zijn dat een vader zoiets aanricht.”

In haar beeldhouwatelier komt haar hoofd tot rust, op het ritmische gebonk van een stenen hamer en een beitel. Blijven bonzen en beuken maakt alles leeg. “Als ik aan het kappen ben, voel ik me het dichtst bij mijn kinderen. Mijn eerste beeld was dat van een mama die haar twee kinderen krampachtig vasthoudt. Het straalt uit: ‘Hier blijf je van af, ze zijn van mij.’ Toen zat er nog angst in mijn beelden, nu is dat eerder nestgevoel en verbondenheid.”

“Ergens ben ik blij dat ik alles heel bewust heb doorgemaakt, zowel de ups als de downs. Ja, ik heb gevoeld hoe het is om diep te zakken. Maar dan ineens zijn er van die kleine dingen die je in leven houden. Zoals een stekje peterselie dat plots tussen de terrastegels opduikt. Of een vergeet-mij-nietje. Kobe zaaide altijd van die plantjes tussen de voegen. (glimlacht) Dan denk ik: zie je wel, je bent er nog. Hij is misschien dood, maar nooit doodgezwegen.”

Uit: De Morgen, 25 mei

Advertenties

Written by Eline Delrue

27 mei 2013 bij 5:22 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: